SHQIPERIA

(poezi nga Pablo Neruda)

S’kam qenë ndonjëherë

ne Shqipëri,

n’atë tokë të ashpër e të dashur,

n’atë dhe malor

barinjsh.

Sot,

shpresoj

të vij mu si për kremte,

për një kremte të re, dasmë mbi tokë;

pa të vete të shoh

si shkëlqen dielli

majë krahëve plot muskuj

të vargnaleve të tua,

si më rritet,

në mes të shkëmbinjeve

si zambaku i ri dhe i njomë

kultura,

letërsia, që po nis e shtrihet,

nderi i ndaj bujkut të moqëm,

djepi i punëtorit,

përmendorja e shquar

e vëllazërimit,

si merr përpjetë

mirësia posi bima e re,

që lulëzon në vendet e lashta

e të varfra.

O Shqipëri e vogël,

e fortë, e vendosur dhe zëmjaltë,

teli i kitarës sate

-ujë dhe qelik i gjallë-

vjen e më t’i shtohet tingullit të

historisë,

këngës së kohës që s’ka të mposhtur,

me një zë bjeshkësh

dhe ndërtimesh,

aromash dhe bardhësish,

këngës së mbarë njerëzve dhe mbarë bjeshkëve,

zogjve dhe mollëve në lule,

erërave dhe valëve.

Forca, vendosmëria dhe lulet janë dhurat q’i

sjell ti

ndërtimit të jetës mbi tokë.