Filip Shiroka lindi më 1859 në Shkodër dhe vdiq më 1935 në Bejrut, Liban.

Tema në veprën e poetit Filip Shiroka ishte ajo e atdhedashurisë, krenarisë kombëtare për të kaluarën dhe shpirtin liridashës të shqiptarëve.

Në poezitë “Burri”, “Gjergj Kastrioti”, “Shypnia”, Shiroka bëri thirrje hapur për çlirimin e Shqipërisë nga Perandoria Osmane.

Në poezitë e tij më të mira, që i kushtohen mallit për atdhe, Shiroka mediton mbi fatin e tij dhe atë të atdheut. Poezitë më të njohura janë Shko dallëndyshe dhe Dallëndyshe eja.

DALLANDYSHE EJA!

Mirë se vjen, me krahë te letë,

Dallndryshë, tue fluturue!

Mirë se vjen! M’ket ânë te xetë

T’dheut t’Misirit me dimnue:

Eja, prá, ktu fluturim,

M’gzò me at zâ gjith âmbëlcim!

Kur jé nisë t’kam porositun

Atje larg t’shkojsh kah Shqypnija;

M’difto pra, kur ké shetitun

A t’kan ra n’mend fjalt e mija,

Me m’shkue n’Shkoder fluturim,

Me m’j’u falë gjytetit t’im?!

Atje malet n’i paç pá,

Jânë prej boret nalt zbardhue:

N’ato fushat ne paç rá,

Janë me lule lulëzue

Atje n’paç vojtë fluturim

Aty âsht gjyteti i im!

Barit t’njomë gjith atje veshen

Çuka e kodra, e atje ndinë

Tue këndue blegtoreshe

Qi kullotë rreth bagtinë;

Atje n’paç vojt fluturim,

Aty âsht gjyteti i im!

N’Shkodren t’ime të Shqypnisë

Burrat lejnë qi s’dijnë ç’âsht friga,

Çupat e bukra t’urtisë

Atje lejnë qi s’dinë ç’âsht flliga;

Atje n’pàç vojt fluturim

Aty âsht gjyteti i im!

Dishroj shum, por…nuk po dij

A kam pràp fàt t’mirë me shkue

Nji herë tjetër ne Shqypni,

N’Shkodren t’ime me kalue…

Atje dù t’shkoj fluturim,

T’vdes aty n’gjytetin t’im!

T’kam pas thânë… se n’Fushë t’Rmajit

Kam dy vorre t’dashtunisë,

Nânë e babë kàm n’at vênd vajit,

Qi m’kanë lânun t’vorfenisë;

Me zânë t’ând t’përmâllshëm shqim,

A m’ke bâ mbi’ tà vajtim?!

A u kè thânë se un t’kam çue

Prindët e dashtun me m’i qà?!

A u kè thânë sà kam lotue

Kur t’kam nisë vorrin m’e pâ?!

A e kè thânë, t’përmallshme shqim,

Kângen t’ânde gjithë vajtim?!

A u kè thânë se zêmra e ime

N’ dhenë t’hueja keq u shkri,

Se s’ka gzim, as s’ka ngushllime

Se po digjet për Shqypni?!

Me zânë t’ând t’përvajshëm shqim,

A e kè qamun fatin t’im?!

Prà dallndryshë, kah kè shetitun

Gjytetin t’im a e kè pà?!

N’ato vênde kû kè rritun,

N’mênd për mue a te kà rà,

Me m’shkue n’Shkodër fluturim,

Me m’j’u falë gjytetit t’im?