Nga Dorian Meta
Një dite do të na pyesin gjeneratat dhe fëmijët, se ku ishim ne dhe se çfarë bëmë për të mbrojtur të pafajshmit.
Dhe si plehra, sikurse bëjmë sot, do rrimë me shikimin drejt tokes, siç kanë bërë gjeneratat para nesh kur janë pyetur për holokaustin apo sterminin njerëzor.
Se plumbi vret se merr urdhër, bomba ra por nuk e pamë, fëmijë e të pafajshëm vdesin por ne nuk dëgjojmë.
Secili prej nesh ka vdekur dhe po merr me vete edhe atë që ka pranë.
