Fatos Nano flet pa doreza, tregon hapur mendimin që ka për Ilir Metën dhe Sali Berishën

162

Ish-kryeministri dhe ish-kryetari historik i Partisë Socialiste, Fatos Nano ka thyer heshtjen. Pasi humbi zgjedhjet në 2005 ai u largua duke mos marrë pjesë më në asnjë aktivitet polik, ndërsa refuzoi të flasë në media.

Dje ai ka dhënë një intervistë për gazetarin Blendi Fevziu në Opinion, ku ka folur për jetën e tij, ndërsa ka dhënë mesazhe dhe për liderët kryesorët të politikës sot. Berishën ai e ka cilësuar si politikan që do vetëm konflikt, ndërsa tha se ai qëndroi në bu rg vetëm nga angazhimi i tij personal. Për Metën e cilësoi si personin që mban mbi vete të gjitha mëkatet që parashikon Bibla. (Mendjemadhësia; Ligësia; Zilia; Imoraliteti; Grykësia; Përtacia; Pangopësia) Ndërkohë deklaroi se ka marrëdhënie shumë të mira me kryeministrin Rama.

-Zoti Nano, raporti juaj në 30 vite ka qenë me ulje ngritje, përplasje por edhe keni bashkëpunuar, si do ta përkufizonit si politikan Sali Berishën?

Do përpiqem të jem i drejtë dhe i sinqertë. Sali Berisha hyri në politikë si intelektual humanist, mjek kardiolog. Në momentin që mori drejtimin e PD, u bë politikan. E them këtë gjë, sepse intelektuali dhe politikani me kalimin e kohës i lënë vendin njëri – tjetrit. Janë të rralla rastet ku politikani mbetet intelektual sa duhet. Më pas ai ka mbikëqyrur, që nga ideja e parë që hodhi vetë deri në realizim, atëherë kur ra shtetit në ‘97 bugosjen dhe mbajtjen time në bug, është marr “in persona” me këtë gjë.

-Berisha thotë që nuk jam marr unë me këtë, ishte Parlamenti…

Berisha mund të thotë shumë gjëra, përfshirë edhe 21 janarin, por unë kam të dhëna të kohës, me të dhëna nga njerëz dëshmitarë në zyrën e tij, kur ai është marr “in persona” me mbajtjen time në bug. Dhe me bugosjen e liderit të opozitës, ai u kthye në kafshë politike.

-Në ç’kuptim?

Politikanët janë kafshë politike dhe kur marrin vendime të tilla nuk mund të mos u thuash kafshë politike. Në 21 janar, ai mbikëqyri, drejtoi dhe u përpoq të mbulonte vasjen e 4 njerëzve të pafajshëm përballë një proteste masive, popullore. Janë të njohura nga shumë njerëz faktet për këtë gjë dhe veçanërisht sjellja e Berishës përballë fakteve.

Dhe unë jam i detyruar të them që në 21 janar 2011, Sali Berisha pushoi së qeni politikan dhe mbeti…Pjesa tjetër…. që po e dëshmon tani me qytetarin digjital. Roli i Berishës në politikën shqiptare ka qenë në vlerësimin tim, konfliktual. Në periudhën e parë ai pati, krijoi dhe ushtroi autoritetin e marrjes së vendimeve të mëdha, si në drejtim të krijimit të institucioneve të reja demokratike, ashtu edhe në ekonomi. Ai ka qenë i përfshirë personalisht në vendimet e mëdha, që do të thotë; i gatuante vendimet e mëdha sipas mendimit të tij. Më kujtohet në një intervistë në BBC, ku duke folur për ndërmarrjet e vogla dhe të mesme e shoqëron me gjest.

E trajtoi si lodër të vogël, ky vendim në kuptimin e tij, do të kalonte në mendimin e tij dhe lënien mënjanë të atyre që e kundërshtonin. Ndërkohë ai erdhi duke e thelluar sjelljen dhe kuptimin apo veprimet e njeriut të konflikti. Dhe njeriu që ka ngulur konfliktin që edhe sot e kësaj dite nuk po largohet dot në politikën shqiptare është Sali Berisha. Dhe di vetëm mënyra konfliktuale për të realizuar ambiciet e veta. Është e pamundur të kesh një proces paqësor të shtrirë në kohë për të arritur synime të mëdha me kostot më të ulëta me Sali Berishën.

-Ju keni bashkëpunuar me të, në vitin 2002…

Ja po të tregoj. Arritëm të bënim një marrëveshje që nisi me zgjedhjen e Moisiut si president. Ne kishim gjithë mundësinë për t’u zgjedhur presidenti. Zhurma që u krijua nuk do Parlamenti Europian etj, ishte një zhurmë e tipit Doris Pack. Ndërkohë që pala që drejtoja unë kishte dhënë prova që pas krizës së madhe të ‘97 se ishte e prirur për zgjidhje të konflikteve me marrëveshje. Dua t’ju kujtoj një ngjarje që nuk citohet shumë, ka kaluar si e harruar, marrëveshja e vitit 1997. Unë kam propozuar dhe shkruar një dokument, (nuk ishte Saliu, ishte Godo dhe Tritani) që të ngelet norma e e sjelljes së politikës në Shqipëria që komisionin e kontrollit të shtetit ta marri opozita.

Opozita a do ketë më shumë se ç’i takon nga vendet në parlament, komisione parlamentare për të drejtuar deri në 1/3, në rast se ka më pak. Të gjitha këto i kam futur unë. I vetmi që nuk e ka zbatuar ka qenë Berisha. Sa herë ka ardhur në pushtet ka mbajtur dhe komisionin e Shtetit. Dhe me marrëveshjen për zgjedhjen e Presidentit konsensual filloi një periudhë jo më shumë se 5 muaj bashkëpunim, Berisha më merrte mua në telefon dhe unë e merrja në telefon, direkt pa ndërhyrjen e sekretareve.

-Ishte bashkëpunim i mirë për sa ishte?

Ishte shumë i mirë dhe nëse ju kujtohet situata politike u qetësua, saqë pas intervistës së famshme në “Opinion” kemi bërë një të dytë në nëntor. Ishte e bukur sepse Zheji që moderonte thotë: ç’keni për të thënë? Unë them, të flas në fillim doktori. Dhe doktori tha se qeveria është duke punuar shumë mirë, ne po bashkëpunojmë shumë mirë, kemi hap këtë proces, atë proces….

Bashkëpunonim aq mirë sa që arriti Berisha, tha punohej mirë. Berisha kuptoi që bashkëpunimi paqësor me qeverinë e shfaktorizonte si politikan dhe nisi qysh nga shkurti i 2003 rinisi betejën e tij tradicionale në parlament, derisa u rikthye tek bojkotet, etj, etj,. Berisha ka qenë dhe është rritur si politikan i konfliktit, nëse nuk do të ishte Berisha në krye të opozitës, kjo është bindja imë e patundur e mbështetur në 30 vite politikë, Shqipëria do kishte ecur shumë më shpejt, me shumë më pak kosto dhe me tranzicione normale më të shpeshta.

-Të kalojmë pak tek raportet e tua me Edi Ramën dhe e dua përgjigjen pas publicitetit. Përse vendosët ta thërrisnit Ramën në qeveri në 1998 kur nuk njihej për karrierën politike dhe njihej si njeri problematik dhe polemist, a u penduat më pas për këtë?

Shumica e pjesëmarrësve të rinj në politikë nuk kishin përvojë politike. Kështu që nga kjo pikëpamje Rama nuk mund të stononte. E dyta unë kisha arritur të flas me Edin, gjatë dy viteve të mia në Paris kur takova Zhospenin, mars- prill 1998. U takuam natyrshëm.

-Në atë kohë nuk kishit idenë për ta ftuar?

Aty e ftova. Kemi harxhuar një natë të gjatë duke bredhur rrugëve të Parisit, sa u mbyllën lokalet. Dhe ai ishte i shoqëruar me gjermankën atëherë, partneren e tij dhe ajo i thoshte: Dëgjoje ka të drejtë. Unë e ftoja ai hezitonte. Arsyeja ishte njerëzore. Unë kisha nevojë për një rebel në rrethin e socialistëve. Një njeri me ide novatore që të provokonte mendimin e ndenjur që trashëgova. Dhe isha i sinqertë në këtë ftesë.

-Ai pse hezitonte?

Sepse nuk ishte shkëputur ende nga jeta e emigracionit, nga projektet aristike, shoqëria që kishte krijuar, nuk ishte gati me sa duket për t’ju afruar politikës tek e cila kishte pësuar zhgënjimet e para kur u krijua PD, apo jo? Nuk formulonte argument kundër, por ama voluntive e reagimit ishte negative. Me sa duket vdekja e Kristaqit solli një kapërcim në arsyetimin e tij.

-Ja përsëritët ftesën?

Jo, erdhi direkt në zyrën time, pasi ishte varrosur Kristaqi. Për koincidence, kur unë po mbyllja qeverinë e prillit të ‘98. Për koeçidencë sapo nxora nga zyra Luan Ramën duke e emëruar si ministër të kulturës. Rama që doli dhe unë që isha brenda nuk e dinim ça interesi kishte Rama që hyri dhe tha: Jam gati të hyj Ministër Kulture. Lajmërova sekretaren dhe i thashë: Kape Luanin, mos e lër të iki. E takova në paradhomë Luanin dhe i thashë: Do e lëmë për një herë tjetër. U ktheva brenda dhe i thashë: Dakord, Ministër Kulture.

-Jeni penduar?

Nuk jam penduar sepse në tërësinë e vet Rama ka dhënë një produkt shumë të vlefshëm në politikë. Pra, nuk mund ta gjykojmë vetëm për periudhën e Ministrit të Kulturës, nuk mund ta gjykojmë vetëm për periudhën si kryetar bashkie, do ta gjykojmë edhe si kryetar opozite gjithashtu dhe si Kryeministër në dy mandate.

-Si e gjykoni si kryeministër?

Edi Rama është maturuar dukshëm në zyrën e Kryeministrit dhe në detyrën e Kryeministrit, sepse detyra e Kryeministrit është e tillë, që kur e bën me seriozitet të maturon. Të bën të ndjesh deri në pore përgjegjësinë e vendimarrjes në dobi të shumicës së njerëzve.

-Ka shumë akuza që thonë nuk respekton ligjin, ka shumë akuza për kor upsion, për lidhje me oligarkët..

Rama ka një ekip që filtron përputhjen me ligjin të vendimeve që merr, që nuk mund të bëhet më i mirë sot. Edhe sikur Rama të japë urdhra sot si ato të fillimit, që nuk e njihte legjislacionin etj, nuk e lejon ekipi ta bëjë këtë gjë.

-Por për akuzat për kor upsion dhe lidhje me oligarkët?

E kush nuk ka zhurmë akuza, baltë, për raporte të bujshme me kor upsionin në Shqipëri.

-Dhe ju keni pasur shumë akuza.

Pa fund. Mua më kujtohet viti 1998, kur misioni i Bankës Botërore për Shqipërinë, në vizitën e radhës. Ka qenë një gjermane dhe unë e Gramozi i thonim ‘infermierja Inge”, ishte si një gjilpërë me kokë, pedante. Erdhi dhe më propozoi në zyrën e Kryeministrit që të përfshinin Shqipërinë në skedimin e perceptimit të kor upsionit.

-Dhe ju vendosët ta bënit.

Dhe unë i them po patjetër. Je koshient për këtë vendim që po merr më tha mua. Pse më pyet i thash, sepse jesh një nga kryeministrat më të sulmuar më tha. Ka nevojë vendi do ta bëjmë i thash. Këtë grope le të themi ia kam hapur unë vetes i pari dhe është bërë shumë mirë që është përfshirë Shqipëria në këtë proces, pavarësisht se kush i keqpërdor më pas. Transparency Internacional ka krijuar në data baze dhe raportet janë aty.

-Po për raportet me oligarkët për të cilat është akuzuar vazhdimisht?

Raporti me oligarkët është një koncept mediatik. Është një sulm i kollajshëm. Natyrisht dhe mua nuk më pëlqejnë pabarazie midis sipërmarrësve që janë krijuar në treg dhe unë nuk jam dakord me aksesin e kollajshëm që kanë disa sipërmarrësish në zyrat e shtetit. Disa syresh thonë që paguajnë rroga të dyta në nivele të administratës që tu shërbejnë atyre.

-Kjo është më se normale besoj.

Veçanërisht në Hipoteka. Këto janë fenomene që duhen luftuar me tolerancë zero.

-Luftohen dot?

Unë po flas për vullnetin politik për ti luftuar. Tani a zhduken dot, a i vret të gjithë armiqtë përnjëherësh në luftë? Këtë nuk di ta them. Nuk besoj se e gjithë kjo zallamahi mund të krijojë një klasifikim se kush është kryeministri më i kor uptuar në Shqipëri. Është Rama, ka pasur ndonjë më të kor uptuar se ai. Është Berisha kur ishte kryeministër dhe tani e këndon pa fund me mjete dixhitale këngën e kor upsionit. Kryeministrat dhe qeveritë që ta drejtojnë duhet gjykuar dhe filtruar nëpërmjet institucioneve që ata përdorin dhe rezultateve që skedohen. Nuk mund të lëshosh fjalë pa peshë, si restoranti i Nustretit bie fjala.

-Në ç’kuptim?

Që s’kanë ku i bëjnë pazaret dhe ngeli për t’i bërë në restorant. Është e gjitha një sheqerkë e helmatisur për njerëzit që kanë probleme të përditshme..

-Që s’paguajnë dot qiranë, që nuk ushqehen dot tamam dhe të tillë ka sa të duash.

Të revoltohen ndaj oligarkëve në pushtet.

-Po raportet me Ilir Metën si janë?

Nuk kam asnjë raport sot, as fizik as..

-As mesazhe…

Fare dhe nuk më mungon. Pse nuk më mungon, sepse Ilir Meta është një nga përfituesit e mëdhenj të mbështetjes sime.

-Në ç’kuptim nuk iu mungon?

Sepse Ilir Meta është një nga përfituesit e mëdhenj të mbështetjes time.

-Edhe të kontributit të tij se ka pasur një peshë jo të vogël në PS.

Unë thash nga ata që kam mbështetur, nuk është thash se është bërë vetëm nga mbështetja ime. Është një nga përfituesit më të mëdhenj. Qysh nga FRESSHI, nga qeveria e parë, Komiteti i Partisë të Tiranës, i dhashë degën e partisë së Tiranës të tregojë. Të gjithë thonin se është rivali i Nanos, por filozofia ime ishte të integroja dhe ata që mendonin ndryshe. E deri tek qeveria e fundit. Ilir Meta u bë kryeministër në 1999, pas një marrëveshje me mua. Dhe mbeti i tillë deri kur dha dorëheqjen 2002, sepse kemi Pandin që nuk të lë të gabosh se ai vjen mbrapa. Ai mendoi se bashkë me krizën energjetike do hante dhe kokën e Fatos Nanos. Pra sapo ishte marrë vesh që do të vazhdonte drejtimin e qeverisë, kur papritur më thotë ‘e deshe merre mbaje me gjithë krizë’. Kaloi sa kaloi dhe erdhi prapë tek zgjedhja e Moisiut. Në një mënyrë apo në një tjetër më afroi me Berishën dhe më afroi me Metën. Dhe bëmë marrëveshje për të hyrë bashkë në qeveri.

-Pse u prishët sërish?

Meta ka pasur gjithmonë planin B në mendje. Ka qenë inaktiv, sikur nuk ekzistone në qeverinë e 2002-2005. Iku në 2003, nuk merrte pjesë në diskutime, ka folur vetëm njëherë kur blemë ambasadën tonë në Athinë.

-Cili ishte plani B i Metës?

Plani B ishte ai paralajmërova që në fillim Ilirin, “Ti e ke zakon që të lë në mes të rrugës dhe të fut stërkëmbëshat”. Jo e kam seriozisht këtë herë më tha. Ky ka qenë plani B, që të ndërpriste punët e qeverisë në mes.

-Po si President si e gjykoni?

Më lerë ta mbyll kapitullin e Ilir Metës, duke të thënë që nuk ka politikan tek i cili unë shoh pjesën më të madhe të mëkateve, të 7 mëkateve kapitale, është Presidenti i sotëm.

-Është Presidenti i sotëm?

Të shtatë mëkateve të biblës, ligësia, grykësia…janë tek Meta…

-E thoni këtë se ai u largoi përfundimisht nga politika?

Jo. E them se e shoh përditë, u jep prova të gjithëve përditë.

-Por le të kthehemi tek e shkuara juaj, si ka ndikuar bugu në jetën tuaj?

Ka ndikuar në mënyrë kontradiktore.

-Në ç’kuptim?

Në planin njerëzor më ka sjell tek ky që jam. Më ka bërë më tolerant, më ka bërë më të frenuar për të marrë hak.

-Më të frenuar për të marrë hak?

E kam thënë nga përvoja e bugut, që njeriu qëndron pak në bug, del më shumë revanshist seç ka hyrë.

-Se mendon se ka hyrë pa të drejtë.

Kur qëndron shumë gjatë në bug, kam frikë se nuk je për gjë.

-Të vret në kuptimin figurativ.

Kur qëndron për një kohë më të moderuar, në rastin tim ishte rreth katër vite. Është mjaftueshëm për të arsyetuar pse ndodhin gjëra të tilla. Cilat janë arsyet, çfarë duhet bërë që t’i evitojmë, ky është ndikimi më i madh që ka marrë nga bug, nga bugosja gati 1500 ditore. Të mos harrojmë që ishte në moshën më të mirë në moshën më aktive. Tani vijmë tek ato negativet, Sali Berisha më ka vje dhur 4 vitet më të bukura të pjekurisë time. 39-44 vjeç. Sali Berisha e kam të regjistruar, këtu dominon… Prandaj të thash që janë kontradikte, Sali Berisha mund të thuhet natyrshëm se më ka vdekur nënat. Sepse nëna ima ditën që u nisa në Prokurori dhe i thash që mund të vonohem ca më tha ‘të kuptoj bir dhe do të pres’.

-Çfarë raporti keni pasur me nënën?

Si çdo djalë me nënën, kam qenë djalë i vetëm. Do të pres më tha dhe nuk arriti të presi dhe u dorëzua në 1995 kur pati disa incidente kur pritej të lirohej Nano, të cilat i bllokoi Saliu. Por një njeri me zemër siç ishte ajo, ngrohje e ftohje të tilla dhe ajo dha shpirt.

-Dhe ju morët pjesë në varrim, i kemi disa pamje.

Fatos Nano: Tani leja që unë mund të marr pjesë në varrim u dha atë ditë në mëngjes. Një natë më para kisha djalin, Sokolin në Bençë dhe i them unë mesa duket nuk vij. Kështu do regjistrojmë një mesazh timin në minikasetë që ti do ta vësh tek mikrofoni në varrim dhe regjistrimi ka qenë “Sali Berisha pse më vave nënën?”. Dhe djali iku në mbrëmje mori kasetën dhe nuk e dinte që do merrja pjesë dhe tek varri se unë isha pjesë dhe mund të thoja çfarë kisha për të thënë kam thënë: Falënderoj autoritetet që më dhanë mundësinë që të përcjellë nënën për në banesën e fundit, por do u bëja thirrje që të mos ulni armët vetëm për të vdekurit por dhe për të gjallët. Ja ku përplasen dy efektet e bugut, e para që humba nënën dhe e dyta që u bëra më tolerant. Të mos marrë hak.

-Po kur e sheh nga distanca e sotme, si ju duket ky 30-vjeçar?

Po të flasim nga logjika e një brezi, ju studentët dhe ne pedagogët, besoj se mund ta quajmë se kemi kaluar periudhën e adoleshencës së kapitalizmit. Domethënë me gjithçka që karakterizon adoleshencën, me vrullet, me frenimet, me arritjet, me dështimet, me ëndrrat, me zhgënjimet, me rrëzimet, me ringritjet dhe jemi në prag të të sjellurit shpresoj si adult. Pra duhet përfundimisht të maturohemi, të stabilizojmë vetveten, shoqërinë, sistemin, institucionet dhe padyshim ekonominë.

-Pra ju mendoni që ka ardhur momenti të dalim nga adoleshenca 30-vjeçare e kapitalizmit dhe të futemi në një rrjedhë normale apo jo?

Është ajo që të gjithë presin, që të marri fund ky tranzicion.

-Megjithatë, shumë njerëz kur në jetën e tyre kthehen mbrapa dhe kujtojnë adoleshencën e kujtojnë gjithmonë me një ndjenjë gëzimi, ju duket gjithmonë e bukur pavarësisht se si mund të ketë qenë. A mendon që dhe kjo adoleshencë…

Po edhe sikur dikush të nxisë harresën, ku të lini ju studentët e ’90-s. Dhe ju jeni ata që keni kujtimet më të bukura, natyrisht dhe ne aq sa kemi kontribuuar, por kam frikë se ju keni dhe zhgënjimet më të mëdha gjithashtu.

– Ka dy vese në këtë shoqëri. E para është ekzaltimi kur ke pushtetin dhe e dytë është xhelozia kur të shohin që je duke ecur përpara. Nuk e di nëse i keni ndjerë në karrierën tuaj fort këto dy forca. Nuk flas vetëm si ndjesi, por edhe si veprim…

Natyrisht kanë qenë prezentë, por nuk ke shumë kohë të merresh me to. Dhe le ta kalojmë këtë me sportivitet. Ai që ushqen ndjenja të tilla, ai i bën keq vetes. Bën një nga 7 mëkatet kapitale të Biblës. E pengon dhe atë, sjell dhe dëm në komunikim. Por janë gjithmonë prezente në mjedisin politik, edhe pastaj shfaqen në intriga.

-E shoh që disa herë citoni Biblën, e keni cituar dhe më parë. Besoni?

Është pjesë e kulturës së njerëzimit të cilën duhet ta njohësh. Ne jemi qenie me tru normal, duhet të gjykosh mbi të. Nuk beson dot dogmën. E kam lexuar Biblën, kam lexuar Kuranin. Kam bërë një krahasim mes të dyjave, kam lexuar dhe literaturë shoqëruese myslimane dhe të krishterë. Ka shumë histori që të mësojnë më shumë se sa vetë ajetet, dhe kështu mund të ruhesh nga dogma dhe mund të dallosh më kollaj ata që janë dogmatik. Për shembull, dikur erdhi një prift amerikan në bugun e Tiranës në kohën që isha i bug, i shoqëruar nga drejtori i cili nuk dinte anglisht. Në një moment prifti m’u afrua dhe më tha unë kam ardhur të shikoj kushtet në të cilat të mbajnë sepse Departamenti i Shtetit kërkon informacion. Tani drejtori, nipi i Qazim Mulletit që ato kohët e para ishte shumë aktiv për ta ngordhur këtë kafshën që kishin sjellë aty, më vonë u bëmë miq, i shqetësuar çfarë po thonë këta në anglisht, i thotë atij: “Dëgjo, se ky kot bën sikur lexon libra fetarë se nuk e beson Zotin”. Ku e di ti, i tha ai. Po s’i beson qeverisë – tha – nuk i beson Zotit.

-Një gjë interesante është që në intervistën e para disa javëve me Kryeministrin, ai më tha që me Nanon kam një raport të mirë edhe për një arsye, sepse ai është i vetmi që e di se sa i vetmuar është të jesh në zyrën e Kryeministrit. Ju keni marrë vendime shumë më të rëndësishme se sa Kryeministri i sotëm, shumë më të rëndësishme se shumë Kryeministra në historinë e Shqipërisë, për arsye të momenteve historike në të cilat keni drejtuar qeverinë. Është e vërtetë që kur je në zyrën e Kryeministrit, edhe pse je i rrethuar nga shumë njerëz, vendimet duhet t’i marrësh i vetëm? Pra, sipas një logjike që e thotë dhe Sarkozy, fitoren e ndan me shumë vetë, ndërsa dështimin të ngelet gjithmonë vetmitar. Është e vërtetë?

Në thelb është e vërtetë. Sepse Kryeministri ose drejtuesi i një mazhorance qeverisëse ka barrën dhe peshën e sëpatës së fundit. Sado të konsultohesh, sado të jesh i hapur për të dëgjuar mendimet e të tjerëve, goditjen e fundit do ta japësh vetë. Ndërkohë, askush nga të tjerët, veçanërisht në kushtet e një shoqërie tradicionale siç kemi qenë ne, nuk e ka përgjegjësinë për të qenë këmbëngulës që ai e ka gjetur zgjidhjen e vërtetë. Nuk është këmbëngulës sepse nuk e ndjen përgjegjësinë e liderit. Prandaj në momentet e fundit duhet ta ndash vetë thellësinë e veprimit, gjerësinë e shtrirjes dhe impaktin duke përfshirë dhe të pakënaqurit që do krijosh afër teje.

-Ka pasur momente që je detyruar të marrësh vendime shumë të vështira dhe për ty vetë?

Padyshim ka pasur.

-Kujton ndonjërin?

Po. Janë dy llojesh. Domethënë unë praktikisht kam qenë në zyrën e Kryeministrit të Shqipërisë deri në 2005, pothuajse çdo 4 vjet. Që do të thotë 2-3 herët e para unë nuk kam arritur të shpalos programin. Ishin kohë emergjencash, ishin konflikte të nxitura nga palët politike, opozita ishte shumë pak operuese, ishte agresive, dhe mua më duhej të zhvendosesha nga kontrolli i një përpjekje për të shpërthyer bugun e Tiranës, siç ndodhi në Mars ’98, tek ndjekja e situatës në brigadën ushtarake të Shkodrës ku kishin sulmuar për të rrëmbyer armët, për të vje dhur armët. Dhe do thuash kur ngele vetëm? Në momentin që unë dhe Ndre Legisi, që ishte Sekretar i Shtetit, po komunikonim pandërprerë telefonikisht për evolucionin e situatës dhe masat që duhet të merrnim, ishte e nevojshme të prisnim sepse Forca e Ndërhyrjes së Shpejtë ishin në Shkodër dhe u duheshin 2 orë që të vinin nga Shkodra në Tiranë dhe midis tyre ishin specialistë që e njihnin planimetrinë e bugut, kishin hyrë nga sipër, dinin ta kontrollonin situatën në revoltë etj. Nga ora 9 e asaj mbrëmje, në një nga telefonatat me Ndrekën, më thotë Neritani iku, ministri. Si iku, i them unë? Më dorëzoi telefonin dhe më tha ika unë se ra shteti. Dhe iku vërtetë! Iku në shtëpi. Dhe unë vazhdova me Ndrekën deri sa me ndihmën e radio Kohës e Arian Çanit, bëmë një fushatë diversioni pozitiv në mesin e të rebeluarëve, dhe i ndamë shapin nga sheqeri. Arritëm ta kontrollonim deri sa u kthyen forcat speciale nga Shkodra. Dhe sa kisha rënë të fle në 5 të mëngjesit, më merr ministri Neritani dhe më thotë e zgjidhëm ne situatën. Në raste të tilla ngelesh vetëm. Sepse niveli i përgjegjësisë që i takon Kryeministrit, nuk e merr askush tjetër.