Atdheu osht n’rrezik

282

ga Raimonda Shundi

“Ishte një shuplakë e fortë për qeverinë” – tha Rama pas protestës së studentëve. Edhe Braçe, sot zëvendëskryeministër, nga shuplaka avancon në grusht deklaratën e Ambasadës Amerikane në lidhje me djegien e mandateve në parlamentin e cunguar shqiptar.

Në gjithë këto vite, shqiptarët tashmë e kanë pikasur se s’ka ambasadë apo institucion që të jetë “pro dhunës”, pavarësisht se neve dhuna na ka katandisur pa personalitet, pa të ardhura, pa të ardhme, pa vendlindje, pa mëmëdhe, pa shkollë apo pa identitet. Dhuna na ka metamorfuar në një qenie kompleksive ku zhvillohen pandjeshmërisht përulja dhe si motrat e shëmtuara të virtytit njerëzor.

Fatkeqësisht, tashmë këto janë normaliteti ynë i natyrshëm, duke na bërë pis çdo ditë e më shumë dhe duke u mbllaçitur në llumin ku na kanë hedhur e braktisur modelet tona lideriane. Ekrani si pushteti më i lakmuar i kësaj kategori e përdor median në formatin më vanitoz e për të qenë aty, gati duke na udhëzuar drejt rrugës-humnerë, ku po i çojnë konsumistët e shumtë për të marr porcionin e gënjeshtrës. E natyrshëm lind armata e lumtur e duartrokistëve dhe e lajkatarëve që fashat e syve nuk arrijnë dot t’i dallojnë e jo më t’i heqin.

Kjo armatë shtohet e fuqizohet pasi investimi është për ta dhe vetëm për ata të paktit që i drejtojnë. Por, kur kësaj kategorie i bashkohen dhe grushtet e fuqishme të ndërkombëtarëve, atëherë “Atdheu osht n’rrezik” . Kjo përkthehet në ujë në mullirin e gabuar. Kjo përkthehet në devijim të së vërtetës në emër të të drejtave të njeriut. Ritjen e ndriçimit të mendjes dhe natyrshëm të rebelimit akut. Atij inati, për të cilin sot çuditemi, kur na shfaqet Parisi në flakë.

Pamë jo një Paris, Madrid, Bukuresht a Athinë, por një Francë simbol tek digjej për disa të drejta të mohuara, pasi nisi për shkakun e rritjes së karburantit, për t’u përshkallëzuar me pakënaqësitë e qytetarëve e sidomos në zonat rurale. Ndërkohë rritje-zbritjet tona nuk lëndojnë askënd; përkundrazi, shtojnë rradhët e fashave symbyllur.

Po jetojmë çdo ditë ankthin e shumë të punësuarve riskuar për t’u hedhur në rrugë, por dëgjojmë e shohim forma spektakolare të vënies në punë të fantazisë njerëzore për t’i shpëtuar katastrofës kolektive. Për t’i shpëtuar heqjes së bukës së përditshme, po hasim përçudnime të frikshme personalitetesh, ku dominon blerja dhe përulja e turpit dhe këta të punësuar na serviren si administrata e zgjedhur. Administratë e modifikuar, ku ti sheh se si halli yt terminifikohet burokratikisht dhe aq; sheh kolegun, mikun, familjarin se si fshihet nga vigjilenca e biseduesit të radhës ndaj shefit, pasi pjesëmarrja në protestën e radhës riskon shumë…

Ku po na degdisin me këto forma mbijetese?! Së fundmi, dëgjuam për funksionarë bashkiakë të larguar. Bashkia si institucion duhet të jetë jo-politik dhe mekanizmat që ajo disponon duhet t’i lëvizë vetëm në shërbim të komunitetit, pa dallime partiake e sidomos përkrahje minoracash apo diskriminimesh. Ndërkohë vendi më diskriminues është pikërisht ai. Juristë dhe energji të shumta janë vënë në dispozicion të monstrës në fjalë, ku në emër të ligjit, dhe Kushtetutës sakaton jetë të brishta qytetarësh.

Termi i dashur i KM, “statistikat janë fakte” ose “shpifje, shpifje”, rrëfejnë për manipulimin e frikshëm duke i “rënë anash” Kushtetutës për të mos e “shkelur” atë me fakte.

Që në momentin që Veliaj mori detyrën e kreut Bashkiak duhej t’i qe kthyer vetëm misionit të përmirësimit të jetës së qytetarëve e rjedhimisht drejt flakjes tej të bindjeve të tija politike. E njëjta gjë duhej të ndodhte edhe me punonjësit. Revolta apo qasjet ideore nuk duhet të diskriminojnë individin, tashmë të kthyer në mjeran.

Por megjithëkëto, Shiqëria mund të bëhet. Mjafton të kuptojmë gabimin dhe të ndërmarrim iniciativën e duhur për ndryshim. Dhe puna fillon me kaq sa kemi.