Ne femijerin e hershme me falet, sepse perpara njoha emrin Nexhmie Pagarusha se Kosoven e Prishtinen, fale kjo e babes tem i cili e adhuronte, dhe pothuajse çdo dit e ndigjoja nje ze qe kishte 2-3 oktave extention.

U rritem e me pas mesova se ne ishim shqiptar si Nexhmia por asaj i kishte dhurue Zoti dy gjana dhe i kish mungue nji, kishte vokal me te drejt me u quejt “bilbil i shqiptaris” dhe e dyta, kishte lind ne nje

vend ku artisti dhe e bukura dhe bravura ne art vlersohej pa limit, dhe per artistin liria e shprehjes asht mbi te gjitha, por i mungonte kombi, atdheu nan.

Ndersa disa nga ne fati na zgodhi me u lind pa liri, ne shqiperi, nji diktature ku arti fabrikohej neper zyra dhe ti ishe thjesh nji klloun artistik, ku shpesh vleresoheshe ne se donte partia.
Per her te par e kam takue artisten e madhe ne skenen e

TOB ne fund vitet 70’ sebashku me artist te tjer te medhaj shqiptar jasht trojeve te shqiperis. Doemos qe ishte ne kohen ma te shendritshme te saj.

U mahnita per thjeshtesin e saj, sa mu ba moto e jetes gjer me tash.

Arti shqiptar humbi sot majen e Tij.
Kosova humbi vleren ma t madhe te artit te saj, po kjo kosoves dhe shqipnise i kalon pothuajse shpejt, pasi treni me vagonat e artit tallavaist kan mbulue si llave vullkani çdo vler te pavdekshme sa qe shemtia e vdekjeve dhe largimeve nga jeta e artisteve te medhej çudit dhe plagon vetem brezat e dyt e tret dhe pothuajse

aspak gjeneraten e re tallhavaiste.
Lamtumir Bilbil i kanges shqipe.
Shppirti yt pushoft ne paqe.